Archiwum aktualności

Podkreślił również, że to wówczas odkrył trzy wielkie rzeczy, trzy wielkie doświadczenia- Odkryłem, że Msza św. ma wielką moc, że jest czymś najpotężniejszym, najważniejszym w chwili dramatu, rozpaczy. Zobaczyłem, że Polacy noszą ze sobą w kieszeni różaniec. I wreszcie, że wspólnota pomaga przetrwać ból. To było doświadczenie niezwykłe, wielkie odkrycie poranka katyńskiego- podkreślił Jan Pospieszalski.

Publicysta i dziennikarz mówił również o tym wszystkim co działo się w dniach żałoby narodowej i o tym jak powstał film „Solidarni 2010”- Na Krakowskim Przedmieściu w Warszawie ludzie zauważyli, że mogą coś powiedzieć. Większość pytań, które stawiają bohaterowie filmu są nadal aktualne. Ludzie odzyskali głos i to być może jest dla wielu najbardziej przerażający komunikat filmu Ewy Stankiewicz.- zaznaczył Jan Pospieszalski.

Podczas spotkania pokazane zostały fragmenty filmu „Solidarni 2010”.

Jan Pospieszalski urodził się 29 stycznia 1955 w Częstochowie. Jest członkiem znanej muzykującej rodziny Pospieszalskich. Pierwszy zespół muzyczny założył w liceum plastycznym (z młodszymi braćmi), po maturze i ukończeniu szkoły muzycznej II stopnia grał na kontrabasie w zespołach jazzowych. W 1976 został członkiem zespołu Czerwone Gitary (gitara), wraz z którym koncertował w Polsce, USA, ZSRR, Kanadzie, Austrii, Kubie i NRD. Od 1980 współpracował z duetem fortepianowym Marek i Wacek.

W 1993 r. wydał z rodziną autorskie opracowanie kolęd - Kolędy Pospieszalskich. W 1999 r. skomponował i nagrał z polskimi wokalistami płytę Osiem Błogosławieństw, wydaną z okazji wizyty papieża w Polsce.

W telewizji publicznej w latach 1994-1997 realizował i prowadził program „Swojskie klimaty”. Był dyrektorem artystycznym sieci katolickich rozgłośni radiowych "Plus". Od 2001 r. organizował koncerty z okazji Dnia Papieskiego w Teatrze Wielkim.

Od 2001 r. pracował w katolickiej TV Puls, gdzie prowadził „Studio Otwarte”. Od 2004 r. Jan Pospieszalski prowadzi w TVP program publicystyczny „Warto rozmawiać”.

W 2010 r. nakręcił wraz z Ewą Stankiewicz film dokumentalny „Solidarni 2010”, w którym zebrane zostały wypowiedzi ludzi składających hołd parze prezydenckiej po katastrofie pod Smoleńskiem.

Więcej na stronie www.solidarni2010.info

Ks. Mariusz Frukacz/tyg. kat. „Niedziela”

Co Ksiądz Arcybiskup ma na myśli?

Po tragedii ujawniło się mnóstwo dobra. Wskutek katastrofy prezydenckiego samolotu z tyloma ludźmi na pokładzie pokazaliśmy całemu światu, że Polska naprawdę jest Polską, że pewne wartości, takie jak współczucie, wspólnota, prostota czy zwykła dobroć są mocno obecne w naszym narodzie.
Ponadto przez co najmniej tydzień, cały świat powtarzał prawdę na temat tego, co wydarzyło się w Katyniu 70 lat temu. Gdyby nawet polskie władze przez ten czas wydawały miliony na rozpropagowanie prawdy katyńskiej, to i tak nie przyniosłoby to takiego efektu, jakie przynosi świadectwo tragicznej katastrofy prezydenckiej delegacji do Katynia i ofiary z życia, jaką ci ludzie złożyli.

Żegnając ofiary tragedii na Placu Piłsudskiego zwracał ksiądz Arcybiskup uwagę na współczucie okazane nie tylko przez lud rosyjski, ale też przez jego przywódców. Czy ta często podejmowana idea pojednania polsko-rosyjskiego nie jest forsowana na siłę?

W Rosji też ujawniło się pragnienie dojścia do prawdy. Niejako wskutek śmierci prawie setki Polaków, tysiące Rosjan w publicznej telewizji mogły poznać i zobaczyć prawdę katyńską. A proszę pamiętać, że cierpieli nie tylko Polacy. Ówczesny system był też ogromną tragedią dla samych Rosjan i ta prawda jest nadal w Rosji zakrywana. Po Smoleńsku rosyjscy przywódcy stopniowo ją ujawniają i zaczynają nazywać rzeczy po imieniu.

Reakcja zwykłych Rosjan była wzruszająca. Ale czy nie jest zbytnią naiwnością wiara w gesty i słowa przywódców rosyjskich, zwłaszcza związanego z KGB premiera Putina? W rozmowie z Fronda.pl dr Henryk Głębocki z UJ przypomniał słowa rosyjskiego zespołu rockowego „Leningrad” o państwie, w którym „demokratami karmi się ryby”.

Trzeba uszanować i próbować przynajmniej zrozumieć drugą stronę. Ta katastrofa pomaga Rosjanom mówić prawdę, czasami może zmuszając rządzących do nazywania rzeczy po imieniu. I to jest klucz do interpretacji. Do rzucania ciężkich oskarżeń potrzeba faktów…

…zabójstwo Anny Politkowskiej, głośne morderstwo Aleksandra Litwinienki, likwidacje dokonywane na czeczeńskich przywódcach, agresja na Gruzję. Te wydarzenia łączy historyczny kontekst charakteru współczesnej Rosji i jej systemu władzy.

W Polsce też zdarzają się podobne historie, np. sprawa Olewnika. W przypadku smoleńskiej tragedii rosyjski prezydent zaczyna zakłamywane dotąd zbrodnie nazywać po imieniu. To jest dla mnie klucz do interpretacji.

W naszej rozmowie wyszliśmy od symboliki. Katastrofa zdarzyła się w przeddzień święta Miłosierdzia Bożego. Pięć lat temu, w tym czasie umierał Jan Paweł II, którego ostatnim przesłaniem było wołanie o nową wyobraźnię miłosierdzia. Oznacza ona wyrozumiałość i wspaniałomyślność, okazywanie ich nawet temu, kto może po ludzku nie zasłużył. Rozciąga się to też na relacje z sąsiednimi narodami.

Sceptycy, bądź realiści pytają, ile przetrwa to dobro zrodzone z narodowej tragedii. Bo już teraz w Polsce mamy do czynienia z agresją. Jej źródłem są często ludzie uważani za autorytety, albo pretendujący do odgrywania wielkiej roli w państwie.

Dają znać o sobie pycha ludzka i pożądliwość tego żywota. Zwłaszcza pożądliwość władzy. To oczywisty dowód nieodczytania znaku czasu. A biada narodom, które nie chcą się przemieniać, biada tym przywódcom i tym autorytetom, którzy za cenę fałszywego zaistnienia depczą narodową tragedię i nie szanują łez wylewanych przez Polaków, dzieląc przy tym i jątrząc. Naród domaga się zgody i jedności, bo trzeba dyskutować, ale nie kłócić się.

Znany reżyser na prezentacji komitetu honorowego jednego z kandydatów mówił o „wojnie polsko-polskiej”, włączając w nią także Kościół.

I czy trzeba kolejnego nieszczęścia, by ten znany reżyser przestał rzucać oszczerstwa na antenie TVN 24 na biskupów przemyskich, a przez to na Kościół? Nie ma sensu żadne prawo, skoro konkretne mówienie nieprawdy w tym przypadku nie niesie za sobą żadnych konsekwencji. Wydaliśmy oświadczenie, w którym domagamy się sprostowania tej wypowiedzi.

Czy kuria przemyska doczekała się tego sprostowania?

Nasze oświadczenie podjęło jedynie kilka mediów. Nikt specjalnie nie chce mówić o kłamstwie autorytetu. Ale dobrze, że jest choć kilka takich ośrodków, które nie boją się mówić prawdę. To niedopuszczalne, żeby człowiek pretendujący do miana luminarza kultury powielał kłamstwa, albo w najlepszym wypadku haniebne i niesprawdzone plotki. Żaden z Księży biskupów przemyskich nie wypowiedział słów przytoczonych przez tego reżysera. Jak bardzo agresja musi przenikać serce kogoś, kto takie głupstwa i kłamstwa przypisuje innym.

Reżysera usprawiedliwiał skrajnie lewicowy dziennik pisząc, że „ksiądz nie ten, ale słowa się zgadzają”.

Nieuczciwi dziennikarze czy komentatorzy powinni być karani. Gdyby wzięli i przesłuchali kazanie, z którego korzystali, to usłyszeliby, że nie padło tam żadne życzenie śmierci. A kaznodzieja domagał się po prostu zwykłej sprawiedliwości i słowa „przepraszam”, które od wielu osób należało się zmarłemu tragicznie prezydentowi. Ale tego nikt nie wyciągał, bo to niewygodne słowa. Typowa manipulacja.

Zostawmy jednak tę agresję i wróćmy do dobra powstałego po 10 kwietnia.

Dla mnie niezwykłym darem Bożym jest to przebudzenie narodu. To fenomen. Prezydent nie miał przecież „dobrej prasy”. Wielu ludzi, którzy mu towarzyszyli, pozostawało w cieniu i w tym cieniu pracowało. Nagle się okazało, jak duża wspólnota ludzi, Polaków, istnieje wokół wartości, którzy ci ludzi wyznawali.

Reakcja ludzi i tworzenie się tej wspólnoty zaskoczyły wielu, nawet optymistów wyznających wielkość naszego narodu.

Delegacja jechała w świętej dla Polaków sprawie. Znów kłania się nam symbolika tej katastrofy. Ale jest coś jeszcze. Prezydent, który tragicznie zginął, miał odwagę iść pod prąd, nie tylko tym wyjazdem do Katynia. Miał po prostu swój styl, w tym styl życia rodzinnego i nie zmieniał go pod dyktando mediów, sondaży, czy innych wyznaczników. Przede wszystkim w tym swoim stylu był patriotą, który znaczną część życia oddał na służbę Polsce. Był naturalny, co bardzo często wyśmiewały media. Ludzie to docenili.

Jak możemy jako naród skorzystać z tego dobra, które ujawniło się w obliczu tragedii i zostało przypieczętowane krwią 96 osób?

Niezwykły po tej tragedii był brak podziału wśród Polaków. Nie było wierzących i niewierzących, zniknęły gdzieś tak eksponowane, a nawet manifestowane różnice światopoglądowe i polityczne. Ludzie najzwyczajniej okazywali sobie współczucie. Na tym trzeba budować.

A do tego potrzeba mądrych przywódców, którzy będą potrafili to wykorzystać i poderwać naród, a nie dbać tylko o partyjne interesy. Bo ten naród zdał egzamin, pokazał nowy wzorzec zachowań. Pytanie tylko, czy z przykładu danego przez zwykłych ludzi będą potrafiły skorzystać elity, politycy, media?

Rozmawiał Mariusz Majewski.

* Abp Józef Michalik - arcybiskup metropolita przemyski i przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski.

Było zawsze u nas chlubą nieść na procesji feretrony, chorągwie i sztandary, aby wyrażać Kościół świętych, pielgrzymujących przez czas do wieczności. Czas Bożego Ciała jest też po to, żeby na nowo ożywić w sobie trzy wielkie formy czci Chrystusa obecnego wśród nas: uczęszczanie na Msze święte, które obowiązuje w sumieniu we wszystkie niedziele i obowiązujące święta, przyjmowanie Komunii świętej sakramentalnej i duchowej oraz nawiedzanie kościołów, w których jest tabernakulum z Chrystusem obecnym wśród nas, czego znakiem jest wieczna lampka.

Do wszystkich, w Pajęcznie i okolicach Pajęczna, stosuję te przypomnienia, ale dziś wszystkim ogłaszam też radosną wiadomość dla tej ziemi, że z dniem 31 maja 2010 roku rozpoczynamy w głównym, farnym kościele Pajęczna pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny czas całodziennej adoracji Najświętszego Sakramentu, wystawionego w monstrancji do miłosnej kontemplacji ze strony wiernych. Kościół ten staje się w ten sposób kościołem „wieczystej adoracji” a tym samym sanktuarium eucharystycznym. Jest to dar oczywiście dla miasta Pajęczna, ale też dla wszystkich całej okolicy, dekanatu, starostwa pajęczańskiego. Załatwiając różne sprawy w Pajęcznie, nie omieszkajcie też wstąpić na adoracyjną i maryjną modlitwę do kościoła przy głównym placu miasta.

Ze wszech miar godzi się, żeby tak wielkie miejsce czci Matki Bożej było równocześnie miejscem całodziennej adoracji Hostii Świętej, z wyjątkiem czasu odprawiania Mszy świętej i innych liturgicznych nabożeństw. Maryja nas zawsze prowadzi do Chrystusa, zawsze na Niego wskazuje. Tak też jest przedstawiona w starożytnym, łaskami słynącym obrazie naszej umiłowanej Matki Bożej Pajęczańskiej, koronowanej koronami papieskimi w roku 2006. Kult maryjny osiąga swój pełny sens, gdy jest połączony z tajemnicą Chrystusa. Sługa Boży Jan Paweł II nazwał dlatego Maryję „Niewiastą Eucharystii”. Pozwólcie, umiłowani bracia i siostry, że przypomnę kilka choćby zdań Czcigodnego Sługi Bożego Jana Pawła II o tym, jak bardzo nabożeństwo do Matki Bożej prowadzi do umiłowania i przeżywania Chrystusa w Eucharystii. „Maryja jest <<Niewiastą Eucharystii>> w całym swoim życiu”– uczy papież Polak, którego monument znajduje się na placu przed kościołem. „Kościół patrząc na Maryję, jako swój wzór, jest wezwany do naśladowania Jej także w odniesieniu do Najświętszej Tajemnicy” (Ecclesia in Eucharistia, 53). Z wiarą Maryi więc trzeba nam przeżywać tajemnicę rzeczywistej obecności Chrystusa pod postaciami chleba i wina i to zarówno w czasie sprawowania Mszy świętej, w czasie przyjmowania Eucharystii, jak w ogóle, gdy na modlitwie i w komunii duchowej patrzymy z miłością na Hostię Najświętszą. Czynimy to – pisze Jan Paweł II - w ciągłości z wiarą Dziewicy, że ten sam Jezus, Syn Boży i syn Maryi, uobecnia się w całym swoim Bosko-ludzkim jestestwie pod postaciami chleba i wina” (Ec. in Euch, 55). Stawia nam też papież pytania: „Czy zatem Maryja kontemplująca oblicze Chrystusa dopiero co narodzonego i tuląca Go w ramionach, nie jest dla nas niedoścignionym wzorem miłości i natchnienia podczas każdej komunii Eucharystycznej?” (Ec. in Euch. 55). Eucharystia sprawowana w czasie Mszy świętej i przyjmowana w Komunii świętej potrzebuje przedłużenia i głębszego przeżywania błogosławionej obecności Jezusa z nami w czasie adoracji. Gdy poświęcimy więcej czasu na taką modlitwę kontemplacyjną – godzinę, półgodziny a nawet kwadrans patrząc z wiarą i miłością na Hostię świętą wystawioną w monstrancji, dokonywać się będą w nas wielkie dzieła Boże. Następować będzie wtedy zjednoczenie z Bogiem, które będzie zapoczątkowaniem na ziemi tego zjednoczenia, które nam zostanie dane w życiu po śmierci. Wtedy będziemy widzieć i kochać w pełni Boga, który nas widzi i kocha całą pełnią swojej miłości. Przez Maryję i w duchu Maryi będziemy szli do Chrystusa, dla którego przecież żyjemy i który nas prowadzi na łono Trójcy Przenajświętszej.

Nie znajduję wprost słów, by zachęcić wszystkich Was, mieszkańcy Pajęczna i okolic, do nawiedzania kościoła sanktuaryjnego w Pajęcznie. W XXI wieku Benedykt XVI gorąco nas wzywa do modlitwy adoracyjnej Chrystusa w Eucharystii. Chrześcijanie świeccy – pisze w adhortacji posynodalnej – „winni podtrzymywać pragnienie, by Eucharystia wyciskała coraz głębsze piętno na ich codziennej egzystencji, sprawiając, by byli w swym środowisku pracy oraz w całym społeczeństwie rozpoznawalnymi świadkami. Szczególną zachętę – pisze papież – kieruję do rodzin, aby czerpały natchnienie oraz moc z tego sakramentu. Miłość między mężczyzną a kobietą, przyjęcie życia oraz zadania wychowawcze jawią się jako uprzywilejowana przestrzeń, w której działanie Eucharystii może przemieniać i prowadzić, aby nasze istnienie nabrało pełnego sensu” (por. Sacramentum Caritatis, 79). Papież Benedykt XVI idąc za sugestią Synodu Biskupów wzywa biskupów, by w ośrodkach najbardziej zaludnionych wyznaczali kościoły i oratoria dla wieczystej adoracji. Dlaczego więc piękne, starożytne, miasto siedziby dla starostwa miałoby nie mieć przywileju wieczystej adoracji? Proszę dlatego i to gorąco, żeby nie ustawała modlitwa w kościele sanktuaryjnym w Pajęcznie. Przychodźcie rodzinami i indywidualnie na adorację. Wpisujcie się do odpowiedniej księgi adoratorów, o której prowadzenie proszę duszpasterzy. Bardzo serdecznie zwracam się do młodzieży i dzieci z pobliskich szkół, żeby wstępowały na adorację. Księża z pewnością zapewnią także dyżur w konfesjonale w niektóre dni. Zapisujcie się też do Archidiecezjalnego Bractwa Najświętszego Sakramentu.

Otwierając nową kaplicę adoracyjną w Roku Kapłańskim chciałbym szczególnie poprosić, aby częstą intencją modlących się na tym miejscu były: rodziny, sprawy wychowania młodzieży i powołania kapłańskie oraz zakonne. Przy okazji dziękuję parafii za dar w tym roku dwóch kapłanów. Niech za nimi idą inni. Dziękuję Księdzu Kustoszowi sanktuarium i innym dobrodziejom za przygotowanie kaplicy dla adoracji. Matka Boża, czczona w tym sanktuarium, z pewnością najbardziej się cieszy z tego daru, choć pełnią tego daru będzie stale wypełniona świątynia grupą wiernych, wpatrzonych z miłością w Przenajświętszą Hostię i wypraszających dla dzisiejszego świata łaski miłosierdzia Bożego.

W Waszym imieniu wypowiadam dziś modlitwę eucharystyczną i maryjną zarazem:
„Witaj, prawdziwe Ciało narodzone z Maryi Dziewicy,
Ciało naprawdę cierpiące i złożone w ofierze na krzyżu dla człowieka.
O Jezu słodki, o Jezu miłościwy, o Jezu, Synu Maryi”.

Błogosławię miastu Pajęczno i okolicom a szczególnie wiernym parafii Wniebowzięcia Maryi, której miłości i trosce z wielką ufnością powierzam dar wieczystej adoracji. Tak, jak wzięliście Maryję do siebie, tak tym bardziej przyjmijcie jeszcze w pełniejszy sposób Ciało i Krew Pana Jezusa, ukryte z miłości do nas, i to aż do końca, pod postaciami chleba i wina. Niech Was błogosławi Bóg Ojciec, Syn Boży i Duch Święty, Najświętsza i nierozdzielna Trójca, której niech będzie cześć i chwała na wieki wieków.


(-) + Stanisław Nowak
ARCYBISKUP METROPOLITA CZĘSTOCHOWSKI    


Częstochowa, 30 maja 2010 roku
Uroczystość Trójcy Przenajświętszej

Wcześniej, Ojciec Święty Jan Paweł II powierzał Kościół w Chinach i w całej Azji Matce Bożej Nieustającej Pomocy oraz Najświętszej Maryi Pannie Wspomożycielce Wiernych, której święto Kościół katolicki obchodzi 24 maja. W tym roku dzień ten przypada w poniedziałek, po uroczystości Zesłania Ducha Świętego. Idąc za głosem i pragnieniem Jana Pawła II i zobowiązaniem Benedykta XVI, gorąco prosimy o podjęcie inicjatywy włączenia się w modlitwę za Kościół w Chinach.

Poniżej zostały zamieszczone teksty modlitw i rozważań, zaś dodatkowe materiały multimedialne na Dzień Modlitw za Kościół w Chinach, w postaci trzech prezentacji przygotowanych w programie PowerPoint, można pobrać ze strony internetowej Sekcji Misjologii UKSW:          
www.misjologia.uksw.edu.pl

Mamy nadzieję, że przesłane materiały będą pomocne w spełnieniu pragnienia Jana Pawła II i Benedykta XVI, aby cały Kościół Powszechny wspierał Kościół w Chinach swoimi modlitwami.

W miłości Trójjedynego Boga,

s. Weronika Maria Klebba, SSpS    
ks. dr Tomasz Szyszka SVD

Modlitwa za Kościół w Chinach

Współczesny świat opanowany jest przez mentalność rozwodową. Prawo do rozwodu istnieje prawie wszędzie, w wielu krajach wprowadza się procedury ułatwiające rozwód. Także katolicy ulegają tej mentalności. Coraz więcej osób stara się przed sądem kościelnym o uznanie sakramentu za zawarty w sposób nieważny. Tymczasem Kościół Katolicki idzie pod prąd tym tendencjom. W czasie kwietniowej wizyty na Malcie Benedykt XVI upomniał się o nierozerwalność małżeństwa. Na spotkaniu z młodymi w La Valeltcie mówił: „Powinniście być dumni, że wasz kraj zarówno broni nienarodzonych, jak i wspiera stabilne życie rodzinne, sprzeciwiając się aborcji i rozwodom. Zachęcam was do podtrzymywania tego odważnego świadectwa o świętości życia oraz o centralnym znaczeniu małżeństwa i życia rodzinnego dla zdrowia społecznego”. Malta jest wyjątkowym krajem w Europie, ponieważ jako jedyny nie ma w swoim prawodawstwie prawa do rozwodów, dopuszczając jedynie separację.

Świat rozwodów
Rekordzistą pod względem liczby rozwodów są Stany Zjednoczone, gdzie rozchodzi się połowa małżeństw (około miliona rocznie). Niewiele lepiej jest w innych krajach. W Europie rozwodzi się od połowy do jednej trzeciej małżeństw. Dane te szokują, tym bardziej że wprowadzenie do prawa cywilnego rozwodu to kwestia ostatnich kilkudziesięciu lat. Na przykład w Brazylii rozwód został wprowadzony dopiero w 1977 roku, a w Irlandii nawet w 1997. Trochę wcześniej prawo rozwodowe weszło w życie w krajach socjalistycznych jako jedno ze zdobyczy „postępu społecznego”. Gwałtowny wzrost liczby rozwodów w ostatnim półwieczu to także efekt liberalizacji prawa. O ile początkowo procedury rozwodowe były wielostopniowe, strona pragnąca zostawić małżonka musiała przedstawić istotne powody, a sąd próbował doprowadzić do pojednania, o tyle z czasem uzyskanie rozwodu stawało się coraz łatwiejsze, a dziś w wielu krajach to formalność. Przykładem takiego procesu może być Hiszpania, gdzie do 1981 r. rozwody były zakazane, a od 2005 r. socjalistyczny rząd przyjął skrajnie liberalne przepisy. Według nich, o rozwód można wystąpić już po trzech miesiącach od ślubu, nie trzeba podawać żadnych powodów, nie jest też wymagany okres separacji przed jego orzeczeniem, do tego o rozwód można wystąpić jednostronnie. Efekt jest taki, że od 2005 r. liczba rozwodów w Hiszpanii wzrosła o 277 proc., łącznie rozpadało się ponad pół miliona małżeństw. Niestety, ten smutny rekord może wkrótce stać się udziałem innych państw Unii, bowiem 10 krajów, uczestniczących w tzw. wzmocnionej współpracy, chce wprowadzić przepisy ułatwiające rozwody między członkami UE. Istota propozycji sprowadza się do tego, aby istniała możliwość wyboru kraju, według przepisów którego ma nastąpić rozwód, o ile jeden z małżonków w danym kraju mieszka, mieszkał lub z niego pochodzi. W praktyce oznacza to, że wystarczy na przykład zamieszkać w Hiszpanii, aby wziąć rozwód nawet bez wiedzy małżonka. Na szczęście Polska na razie nie należy do krajów uczestniczących w tzw. wzmocnionej współpracy.

Polska rozwodowa
Pod względem statystyki rozwodów Polska nie odbiega od innych krajów Europy, choć ich liczba jest niższa niż średnia europejska. Według jeszcze nieoficjalnych danych GUS, w ubiegłym roku rozwiodło się prawie 72 tys. małżeństw. Częściej rozwodzą się mieszkańcy miast (prawie 30 proc.) niż wsi (12,7 proc.).
Polskie prawo rozwodowe nie stanowi specjalnej przeszkody dla rozejścia się małżonków. – Jeśli obie strony ustalą warunki rozwodu przed rozprawą, to wystarczy jedno posiedzenie sądu – mówi nam mec. Ludwik Skurzak. W ostatnich latach zlikwidowano nawet konieczność tzw. posiedzenia pojednawczego. Koszty sądowe rozwodu to 600 zł. Wzrostowi liczby rozwodów sprzyjają też niektóre rozwiązania prawne. Gdy na przykład w 2004 r. rząd SLD w miejsce Funduszu Alimentacyjnego wprowadził specjalny dodatek dla osób samotnie wychowujących dzieci, liczba rozwodów gwałtownie wzrosła z ponad 48 tys. w 2003 r. do prawie 72 tys. w 2006 r.

Rozwód jest złem
Co ciekawe, Polacy w większości (77 proc.), nie popierają rozwodów. Jedną z przyczyn jest stanowisko Kościoła. Kodeks Prawa Kanonicznego stwierdza jednoznacznie: „małżeństwo zawarte i dopełnione nie może być rozwiązane żadną ludzką władzą i z żadnej przyczyny, oprócz śmierci” (1141). A Katechizm Kościoła Katolickiego określa, że „rozwód jest poważnym wykroczeniem przeciw prawu naturalnemu”, zaś zawarcie nowego związku oznacza życie w stanie grzechu cudzołóstwa. Niemoralny charakter rozwodu wynika też ze szkód, jakie powoduje dla porzuconego małżonka i dla dzieci. Sprzeciw wobec rozwodów nie wynika tylko z przesłanek religijnych. Także prawo naturalne wskazuje na zło płynące z rozwodów, stąd ich zakaz może znaleźć się w prawie cywilnym, nie łamiąc autonomii państwa i Kościoła.

Rozwód jest sposobem rozwiązania problemów małżeńskich, który powoduje ustanie skutków, ale nie przyczyn. To typowa metoda współczesnego świata, który szukając rozwiązania problemu, wskazuje metody powodujące nowe cierpienia. W przypadku pozostawienia rodziny przez jednego z małżonków zwykle poszkodowana jest osoba porzucona, która musi na nowo układać sobie życie, a jej sytuacja materialna ulega gwałtownemu pogorszeniu. Do tego porzucenie może spowodować bardzo niekorzystne zmiany psychiczne, na przykład załamanie poczucia własnej wartości. – Rozwód jest też zawsze szokiem dla dziecka – wskazuje psychoterapeuta ks. Grzegorz Kudlak. – Dziecko pozostawione przez jednego z rodziców traci poczucie bezpieczeństwa, może w sobie nosić poczucie niższej wartości; to doświadczenie może odezwać się w jego dorosłym życiu – tłumaczy. W szczególnie trudnych sytuacjach Kościół wskazuje jako drogę wyjścia separację. Chroni ona rodzinę przed niepożądanymi zachowaniami, daje szansę na wyjście danej osoby ze złych postaw, a jednocześnie chroni przed nim społeczeństwo, bo nie może on założyć nowego związku. W Polsce możliwość prawna separacji istnieje od 2000 r., co roku ich liczba wzrasta; o ile w pierwszym roku obowiązywania skorzystało z niej 1340 małżeństw, to w 2008 r. już 5289. Jednak wprowadzenie separacji nie wpłynęło na zmniejszenie liczby rozwodów.

Ograniczyć plagę
Czy w takim razie są szanse na wprowadzenie zakazu albo ograniczenie plagi rozwodów? Według polityków, taka propozycja nie ma szans na uchwalenie. – Zakaz rozwodów czy nawet dyskusja na ten temat w tym Sejmie są absolutnie nierealne – mówi nam poseł PO Jarosław Gowin. Mec. Skurzak wskazuje na rozwiązanie, istniejące w niektórych stanach USA, które mogłoby ograniczyć liczbę rozwodów. – Powinniśmy wprowadzić prawo dające parom, zawierającym sakrament małżeństwa w Kościele katolickim, możliwość podpisania specjalnego zobowiązania o nierozerwalności małżeństwa w wymiarze cywilnym – proponuje. Co na to politycy? Poseł Gowin jest sceptyczny: – Politycy nie będą chcieli zająć się sprawami budzącymi spory światopoglądowe – uważa. Jednak poseł PiS Jan Dziedziczak nie wyklucza debaty nad taką propozycją: – Jeśli byłoby to rozwiązanie alternatywne wobec istniejących przepisów i dobrowolne, to warto o nim pomyśleć – mówi nam. Tyle że teraz musi znaleźć się środowisko, które takie rozwiązanie w Sejmie zaproponuje. Jest jeszcze inny, dużo skuteczniejszy sposób. Z danych statystycznych wynika, że 70 proc. rozwodów dotyczy małżeństw konkordatowych, a więc zawieranych przez katolików. Jeśliby przestrzegali zasad swojej wiary, to liczba rozwodów na pewno by spadła.

Okazuje się, że takie nałogowe odruchy przy pomocy bardzo skutecznych technik zaszczepiane są w najrozmaitsze sfery naszego życia, zarówno uczuciowego, jak i wyobrażeniowego, a także wolitywnego i intelektualnego. Chodzi o to, żeby tak na człowieka oddziaływać, aby bez wywierania przymusu z zewnątrz wybierał to, co zostało dla niego zaprogramowane. Dziedzinami, w których socjotechnika oddaje największe usługi, są handel i polityka. Wystarczy przejść się ulicami naszych miast, aby zobaczyć, jak opanowywana jest przez reklamy przestrzeń wzrokowa. Praktycznie każde miejsce, w którym ruch jest większy, zajęte jest przez reklamy. I co charakterystyczne, reklamy umieszczane są nie gdziekolwiek, ale w takich punktach, po których wzrok musi się prześliznąć. Poza tym reklamy są tak projektowane, aby każdy jej detal wywołał w oglądającym odpowiednią reakcję. Nad każdym centymetrem reklamy (ba! nad każdym milimetrem) pracują specjaliści od plastyki, psychologii, fotografii, komputerów, i to za bardzo duże pieniądze, ponieważ firma wie, że dobra reklama, choć kosztowna, przyniesie tysiąckrotne zyski. Naukowo opracowana i umieszczona reklama może oddziaływać na miliony ludzi, którzy nawet niechcący się o nią otrą. Po pewnym czasie mimowolnie dostrzeżony obraz rozwija się w człowieku i daje o sobie znać w postaci nieznanych dotychczas pragnień i myśli. Co gorsza, te pragnienia zaczynamy uznawać za swoje, bo przecież pochodzą od nas, w sobie je odnajdujemy. I wówczas wolny człowiek chce bronić tego, co dostrzegł, i chce to osiągnąć. Będzie chciał nawet ewidentnego zła, gdyż nie zdaje sobie sprawy, że te pragnienia wcale nie są jego, lecz zostały w nim naukowo zaszczepione. On przecież otarł się o jakiś obraz zupełnie przypadkiem - na ulicy lub na ekranie telewizyjnym.
Dziś strach włączyć telewizor lub jechać ulicą, szosą czy autostradą. Przestrzeń wzrokowa opanowana została przez specjalistów od manipulowania świadomością. Większość reklam jest tak umieszczana, że nie sposób ich nie widzieć. Szczególnie precyzyjnie bombardowani jesteśmy przez reklamy na szosach i trasach, gdzie mowy nie ma o niepatrzeniu, gdyż to doprowadziłoby natychmiast do wypadku. Toteż nasza świadomość wbrew naszej woli karmiona jest niebezpiecznymi dla nas wiadomościami. Karmieni jesteśmy tak długo, aż reklama przyniesie pożądany efekt, wówczas jest zmieniana i wciska się nam coś nowego. Rozejrzyjmy się wokół siebie. Reklamy to nie są już zwykle informacje, które można obejrzeć lub przeczytać, gdy ma się na to ochotę. Reklama atakuje naszą świadomość i podświadomość czy tego chcemy, czy nie. Stała się ona tak istotną częścią socjotechniki, że bez niej współczesna demokracja niechybnie by upadła. Skuteczność bowiem reklamy zainteresowała polityków, którzy będąc zdanymi na łaskę wyborców, postanowili tę laskę zamienić na odpowiednio wysterowane preferencje. Profesjonalni politycy doszli do wniosku, że w przedwyborczą reklamę warto zainwestować dziesiątki, a nawet setki miliardów, gdyż po wygraniu będzie się miało dostęp do państwowych już nie miliardów, ale bilionów. W ten sposób socjotechniczna demokracja uzyskuje efekty niewspółmiernie wyższe od dawnych totalitaryzmów. Efekty te mierzą się stopniem wyzyskiwania i ogłupiania ludzi. Obrona przed socjotechniką jest trudna. Trzeba maksymalnie eliminować niepewne formy przekazu, np. wiele gazet, tygodniki czy telewizję. Nie należy wybierać odruchowo, lecz po głębokim namyśle, pytając o źródła informacji, po którą chcemy sięgnąć. Wszędzie trzeba używać rozumu, ale szczególnie w dziedzinach opanowanych przez socjotechnikę. Nie naśladujmy bezmyślnie innych. Trzeba po dobrym rozpoznaniu natychmiast umieć podjąć twardą decyzję - wybrać dobro realne, a nie pozorne.
Pozdrawiam, Piotr Jaroszyński > www.piotrjaroszynski.pl

„Proszę Was, przyjmijcie go otwartym sercem, w duchu wiary, jako posłanego przez samego Chrystusa, który zapewnił Apostołów: Jak Mnie posłał Ojciec, tak i Ja was posyłam (J 20,21). Proszę Was również, czujcie się odpowiedzialni i pielęgnujcie wielkie ewangeliczne dziedzictwo i świadectwo życia św. Wojciecha. Bądźcie Jego wiernymi świadkami w waszych rodzinach i w życiu publicznym" – podkreślał prymas Polski abp Henryk Muszyński, żegnając się z wiernymi i polecając ich życzliwości – nieogłoszonego wówczas jeszcze następcę. List odczytano w niedzielę 2 maja we wszystkich parafiach archidiecezji gnieźnieńskiej.

Abp Józef Kowalczyk urodził się 28 sierpnia 1938 r. w Jadownikach Mokrych koło Tarnowa. Święcenia kapłańskie przyjął w 1962 r. w Olsztynie. Studiował prawo kanoniczne na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim oraz w Rzymie, gdzie później wiele lat pracował, m.in. w Kongregacji ds. Dyscypliny Sakramentów. Po wznowieniu 17 lipca 1989 r. stosunków dyplomatycznych między Stolicą Apostolską i Polską został mianowany nuncjuszem apostolskim w Polsce i podniesiony do godności arcybiskupa tytularnego Heraklei. Święcenia biskupie przyjął 20 października 1989 r. w Bazylice św. Piotra z rąk Ojca Świętego Jana Pawła II.

Honorowy tytuł prymasa Polski został decyzją Ojca Świętego przywrócony arcybiskupowi gnieźnieńskiemu 19 grudnia 2009 r. Wówczas przejął go od kard. Józefa Glempa, który dzień wcześniej ukończył 80 lat, abp Henryk Muszyński.

Nowy Statut Konferencji Episkopatu Polski, który wszedł w życie 7 października ub. r., podkreśla przysługujące prymasowi Polski honorowe pierwszeństwo wśród biskupów polskich. Prymas jest również z urzędu członkiem Rady Stałej.

***

Życiorys Arcybiskupa Józefa Kowalczyka

Urodzony 28 sierpnia 1938 r. w Jadownikach Mokrych koło Tarnowa, jako syn Stanisława i Katarzyny. Ochrzczony w Wietrzychowicach dnia 4 września 1938 r. Egzamin maturalny zdał w 1955 r. w Liceum Ogólnokształcącym w Radłowie.

W 1956 r. rozpoczął studia i formację w Wyższym Seminarium Duchownym „Hosianum” w Olsztynie, a 14 stycznia 1962 r. w Olsztynie przyjął święcenia kapłańskie. Tego samego roku otrzymał nominację na wikariusza parafii Świętej Trójcy w Kwidzynie.

W październiku 1963 r. podjął studia na Wydziale Prawa Kanonicznego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego w Lublinie, a 24 lutego 1965 r. wyjechał do Rzymu, by je kontynuować na Wydziale Prawa Kanonicznego Papieskiego Uniwersytetu Gregoriańskiego. W Rzymie kończy też kurs kanonicznej praktyki administracyjnej przy Kongregacji Soboru (dzisiaj Kongregacja Kleru), podejmuje współpracę (1967) z Sekretariatem Generalnym Synodu Biskupów w Rzymie oraz uczęszcza na studium przy Tajnym Archiwum Watykańskim (ukończone dyplomem archiwisty).

W 1968 r. uzyskał tytuł doktora prawa kanonicznego. W tym samym roku rozpoczął Studium w Rocie Rzymskiej, zakończone tytułem adwokata Roty Rzymskiej (1971).

Dnia 19 grudnia 1969 podjął stałą pracę w Kongregacji ds. Dyscypliny Sakramentów. W tym czasie towarzyszy abp. Luigi Poggi, nuncjuszowi apostolskiemu do spraw specjalnych, w podróżach do Polski (1976-1978) i wchodzi w skład Zespołu Stolicy Apostolskiej ds. Stałych Kontaktów roboczych z przedstawicielami rządu PRL.

Dnia 18 października 1978 otrzymał misję utworzenia Sekcji Polskiej Sekretariatu Stanu. Tego samego roku został mianowany przez Sekretarza Stanu kard. Jeana Villota przewodniczącym Komisji ds. Publikacji pism Karola Wojtyły sprzed powołania go na Biskupa Rzymu. W 1981 r. został członkiem Rady Administracyjnej Fundacji Jana Pawła II. Jako kierownik Sekcji Polskiej Sekretariatu Stanu, brał udział w licznych zagranicznych pielgrzymkach Ojca Świętego Jana Pawła II.

Po wznowieniu 17 lipca 1989 r. stosunków dyplomatycznych między Stolicą Apostolską i Polską został mianowany nuncjuszem apostolskim w Polsce i podniesiony do godności arcybiskupa tytularnego Heraklei (26 sierpnia 1989). Święcenia biskupie przyjął 20 października 1989 r. w bazylice św. Piotra z rąk Ojca Świętego Jana Pawła II. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa: Fiat voluntas Tua.

Dnia 26 listopada 1989 r., uroczystą Mszą św. w warszawskiej katedrze św. Jana Chrzciciela rozpoczął misję Nuncjusza Apostolskiego wobec Kościoła katolickiego w Polsce, a 6 grudnia 1989 r. złożył w Belwederze listy uwierzytelniające, rozpoczynając swoją misję wobec państwa oraz jako dziekana Korpusu Dyplomatycznego w Polsce.

Jako nuncjusz apostolski corocznie przewodniczy Mszy św. koncelebrowanej w rocznicę inauguracji pontyfikatu, a jako dziekan Korpusu Dyplomatycznego w pierwszych dniach nowego roku składa życzenia Głowie Państwa Polskiego. Oficjalnie żegna też w Nuncjaturze Apostolskiej ambasadorów kończących swoją misję w Polsce.

W czasie swojej misji doprowadził do przywrócenia ordynariatu polowego Wojska Polskiego w 1991 r., przygotował i przeprowadził całościową reorganizację kościelnych struktur administracyjnych w Polsce (1992, 1996, 2004 i 2009), negocjował tekst umowy konkordatowej i 28 lipca 1993 r. podpisał Konkordat między Stolicą Apostolską i Rzecząpospolitą Polską (ratyfikowany w 1998). Brał udział w przygotowaniach i towarzyszył w pielgrzymkach do Polski Ojcu Świętemu Janowi Pawłowi II (1991, 1995, 1997, 1999, 2002) i Benedyktowi XVI (2006).

Otrzymał doktoraty honoris causa: Akademii Rolniczej w Krakowie (1999), Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego (2000), Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II (2001) i Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego (2004).

Honorowy obywatel Sandomierza (1992), Kwidzyna (1993), Chojnic (1994) oraz powiatu tarnowskiego (2010). Odznaczony Wielkim Krzyżem Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec (2007), Wielkim Krzyżem Orderu Republiki Portugalskiej (2008), Krzyżem Pro Piis Meritis przez Kawalerów Maltańskich (2003), Wielkim Orderem św. Zygmunta Diecezji Płockiej (1999) oraz Medalem Milito pro Christo Ordynariatu Polowego (2009). Laureat odznaki honorowej "Bene Merito" za działalność wzmacniającą pozycję Polski na arenie międzynarodowej, przyznaną przez Ministra Spraw Zagranicznych RP (2009), nagrody „Orli Laur”, przyznanej przez kapitułę konsulów honorowych w Polsce (2005) oraz statuetki „Złotego Hipolita” od Towarzystwa im. H. Cegielskiego (2006).

Inicjator budowy w rodzinnej miejscowości (Jadowniki Mokre) Ośrodka Opiekuńczo-Rehabilitacyjnego dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej oraz Izby Pamięci Pontyfikatu Ojca Świętego Jana Pawła II przy tym ośrodku (2008). Wmurowanie kamienia węgielnego pod budowę odbyło się w 1999 r., a otwarcie nastąpiło w 2003 r.

Publikacje:
1. De extraordinario confirmationis ministro, Roma 1969.
2. Dojrzewanie czasu, Poznań 1998.
3. Na drodze konsekrowanej, Kraków 1999.
4. Służyć Słowu, Poznań 2000.
5. Fiat voluntas Tua. Arcybiskup Józef Kowalczyk, Nuncjusz Apostolski w Polsce, Warszawa 2002.
6. Tym, którzy Polskę stanowią, Warszawa 2003.
7. Otwórzcie serca Chrystusowi, który przychodzi z darem pokoju. Open Your Hearts to Christ, who comes with the Offer of Peace, Warszawa 2003.
8. Nuncjatura Apostolska — Dom Papieski w Warszawie, La Nunziatura Apostolica — Casa del Papa a Varsavia, Warszawa 2005; wydanie drugie, poszerzone Warszawa 2009.
9. Jestem wpisany w Ciebie nadzieją. Świadectwa po śmierci Jana Pawła II, Marki 2006.
10. Świadectwo i służba. Rozmowy o życiu i Kościele, Warszawa 2008.

Wymagania ustawowe:
- 18 lat
- predyspozycje do pracy z dziećmi i młodzieżą

Do podjęcia pracy wymaga się dodatkowo:
- badań lekarskich
- wykształcenia średniego

PLANOWANY JEST NASTĘPUJĄCY TERMIN ZAJĘĆ:
04.06. pierwszy dzień szkoleniowy godz. 9.00 – 17.00 8 godzin zajęć szkoleniowych
05.06  drugi dzień szkoleniowy godz. 9.00 – 17.00 8 godzin zajęć szkoleniowych
06.06  trzeci dzień szkoleniowy godz. 9.00 – 17.00 8 godzin zajęć szkoleniowych

PROGRAM ZAJĘĆ OBEJMUJE:
- przepisy prawne dotyczące organizacji wypoczynku dzieci i młodzieży
- zasady bezpieczeństwa podczas prowadzenia zajęć turystycznych, sportowych i kulturalnych
- obowiązki wychowawcy w placówce wypoczynku
- zapoznanie z prowadzeniem dokumentacji

W ramach zajęć prowadzone są wykłady oraz ćwiczenia praktyczne.
Warunkiem uzyskania zaświadczenia o ukończeniu kursu jest: obecność na zajęciach, zaliczenie pisemnego testu sprawdzającego oraz prac kontrolnych.

Zainwestuj w siebie!!!

Jak zaznaczył bp Płoski, w czasach zalewu informacji i mnogości idei, musimy umieć praktycznie wybierać autorytety, które będą kształtować naszą doczesność i wieczność. Zachęca do wsłuchiwania się w głos Boga, który przemawia do człowieka poprzez Biblię i na modlitwie. „Jeśli Boga mamy słuchać „bardziej”, to Bóg ma być autorytetem w sprawach życia rodzinnego, małżeńskiego, wychowania, życia codziennego. Bóg ma być autorytetem w kwestii polityki, kultury, historii, sztuki, prawa, filozofii. Bóg ma być autorytetem w sprawach medycyny i opieki społecznej, przedsiębiorczości, sukcesu. Bóg ma być autorytetem w kwestiach wiary, Kościoła, religii…” – napisał Biskup Polowy.

Jak czytamy, „dziś w wielu wypadkach lepiej nie powiedzieć prawdy, przemilczeć ją lub powiedzieć tylko część prawdy. Tymczasem właśnie w naszej epoce tak bardzo potrzebnym lekarstwem na znalezienie sensu życia jest prawda” – podkreślił bp Płoski.

Nawiązując do tragicznych wydarzeń z 1940 roku, Biskup Polowy zaznaczył, że „zbrodnie ludobójstwa państwa totalitarnego nie mogą być w żaden sposób usprawiedliwione…” Przypomniał, że według ustaleń historyków wiosną 1940 roku Sowieci zamordowali co najmniej 22 079 obywateli Rzeczypospolitej Polskiej, w tym 14 463 wojskowych, policjantów i innych funkcjonariuszy państwowych z obozów specjalnych. Przywołał „Balladę Katyńską” Jacka Kaczmarskiego.

Biskup Płoski przypomniał słowa Jana Pawła II wypowiedziane do Rodzin Katyńskich w kwietniu 1996 roku: „Tragiczne wydarzenia, które miały miejsce na wiosnę 1940 roku w Katyniu, Charkowie i Miednoje, są rozdziałem w martyrologium polskim, które nie może być zapomniane. Ta żywa pamięć powinna być zachowana jako przestroga dla przyszłych pokoleń”. Dodał, że każdy rok pontyfikatu Jana Pawła II naznaczony był jakimś znakiem pamięci i troski o Golgotę Wschodu.

Biskup Polowy gen. dyw. prof. dr hab. Tadeusz Płoski jest jedną z ofiar katastrofy samolotu, który rozbił się w Smoleńsku. Miał 54 lata. 6 czerwca 1982 r. w katedrze olsztyńskiej przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa Jana Obłąka, biskupa warmińskiego. W latach 1983-1986 studiował prawo kanoniczne na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim w Lublinie. W 1986 r. podjął pracę w Kurii Biskupiej, a także w Sądzie Biskupim Diecezji Warmińskiej, pełniąc funkcję sędziego diecezjalnego. W 1992 roku został oddelegowany do Ordynariatu Polowego Wojska Polskiego i 1 czerwca 1992 r. objął urząd notariusza, następnie w 1994 roku - szefa wydziału duszpasterskiego Kurii Polowej w Warszawie. W 1994 roku - jako pierwszy z kapelanów wojskowych - ukończył Podyplomowe Studium Operacyjno-Strategiczne w Akademii Obrony Narodowej w Warszawie-Rembertowie. 16 maja 2001 r. objął urząd Kanclerza Kurii Polowej. 16 października 2004 r. został mianowany przez Jana Pawła II biskupem polowym wojska polskiego. 30 października 2004 r. przyjął święcenia biskupie i odbył uroczysty ingres z ceremoniałem wojskowym do katedry polowej w Warszawie.

Był członkiem Rady Prawnej Episkopatu, Rady ds. Duszpasterstwa Młodzieży, delegatem Konferencji Episkopatu Polski: ds. duszpasterstwa policji, harcerzy, kombatantów, duszpasterstwa służb celnych, duszpasterstwa Straży Ochrony Kolei.

23 czerwca 2005 roku Prezes Rady Ministrów RP powołał bp. Płoskiego w skład Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa. Biskup był także członkiem Rady Powierniczej Muzeum Powstania Warszawskiego.

W katastrofie samolotowej w Smoleńsku w drodze na uroczystości katyńskie zorganizowane w 70. rocznicę zbrodni katyńskiej zginął także wicekanclerz Kurii Polowej Wojska Polskiego ks. ppłk Jan Osiński. Zginęli również prawosławny ordynariusz polowy wojska polskiego abp gen. bryg. Miron Chodakowski i ks. płk Adam Pilch, zastępca ewangelickiego biskupa wojskowego. Na pokładzie samolotu, który się rozbił, znajdował się kapelan prezydenta RP i rektor kaplic prezydenckich ks. infułat Roman Indrzejczyk, rektor Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego ks. prof. Ryszard Rumianek, prezes Stowarzyszenia Parafiada ks. Józef Joniec SchP, kapelan Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Wielkiej Brytanii ks. prałat Bronisław Gostomski, były kapelan Warszawskiej Rodziny Katyńskiej ks. infułat Zdzisław Król i kapelan Federacji Rodzin Katyńskich ks. Andrzej Kwaśnik.


Bp Tadeusz Płoski