Aktualności z życia parafii

Widzimy więc, że elementami odróżniającymi nas chrześcijan od innych osób jest otwarcie na Chrystusa
i przyjęcie łaski wiary, która rodzi się ze słuchania Słowa Bożego (por. Rz 10,17). Ta droga wiary została na nowo rozświetlona przez posłannictwo Jednorodzonego Syna Bożego, Jezusa Chrystusa, który nie tylko pouczał swoim słowem i uzdrawiał z wszelkich słabości, ale tajemnicą Śmierci i Zmartwychwstania odsłonił nową perspektywę dla człowieka: życie wieczne. To On dał swoją niepowtarzalną odpowiedź na Hiobowe i jemu podobne pytania o sens i kierunek życia ludzkiego. Jego Ewangelia jest nie tylko jedną z wielu prawd, które podsuwa świat. To jest „nowy program życia i nadziei”, które biorą swój początek z Boga i do Niego zmierzają. Ten program wypełnił się w Osobie Jezusa Chrystusa, Jedynego Pośrednika między Bogiem i ludźmi. Święty Paweł Apostoł dobrze zrozumiał tę tajemnicę Jezusa - Zbawiciela, którego spotkał osobiście i odtąd Jemu poświęcił swoje życie dla zbawienia Żydów i pogan. Wyraził to słowami Pierwszego Listu do Koryntian: „Świadom jestem ciążącego na mnie obowiązku. Biada mi, gdybym nie głosił Ewangelii…Stałem się wszystkim dla wszystkich, aby pozyskać ludzi dla Chrystusa” (9,17-18.22).

Drodzy Bracia i Siostry!
Prawda i łaska przyniesione przez Chrystusa stały się również naszym udziałem w Kościele i przez Kościół. Uczestniczymy w tej samej tajemnicy wybrania i posłania do świata. Za przykładem św. Pawła – przez głoszenie Ewangelii – pragnę prowadzić Was i wszystkich ludzi do Chrystusa. Was, którzy jesteście blisko i tych, którzy są z dala od Ewangelii i Kościoła. Wobec każdego człowieka, którego spotkam na drogach swojej posługi w Kościele Częstochowskim i poza jego granicami, chcę powtórzyć słowa, które za Benedyktem XVI wypowiedziałem po święceniach biskupich w Zamościu: „Nie pracujemy po to, aby bronić określonej pozycji władzy pasterskiej, jakiejś strategii sterowania ludźmi, ale po to, by ulice naszego miasta i świata były otwarte na Chrystusa”. To jest moje i nasze zadanie „nowej ewangelizacji”, abyśmy za wstawiennictwem Maryi, Jasnogórskiej Matki Kościoła, Świętych Patronów Polski wraz z błogosławionym Janem Pawłem II „czynili Kościół domem”, wspólnotą osób związanych z Bogiem i pomiędzy sobą.
Każdy bez wyjątku człowiek, który zechce „wejść w głąb prawdy i łaski Chrystusa”, doświadczy nadziei i sensu życia, jakich świat dać nie może. Musimy to sobie z nową siłą podkreślić, że największym zagrożeniem i nieszczęściem człowieka jest nieznajomość Ewangelii, a tym samym brak spotkania i znajomości Chrystusa. A to oznacza również brak umiejętności nadania sensu swojemu życiu. „Nie możemy więc – idąc za głosem Synodu Biskupów z 2001 roku – poddać się i zastraszyć różnym formom negacji żywego Boga, które mniej lub bardziej jawnie próbują podważyć chrześcijańską nadzieję życia wiecznego, czyniąc z niej parodię lub ośmieszając ją”. Zadaniem zaś każdego biskupa jest w rzeczywistości głoszenie światu nadziei pokładanej w Chrystusie, która przewyższa wszystko to, co serce człowieka zdolne jest pojąć (1 Kor 2,9). Dlatego z całego serca dziękuję nade wszystko Opatrzności Bożej, która z miłosną troską kieruje losami jednostek i świata, że decyzją Ojca Świętego Benedykta XVI, dane mi jest stanąć pośród Was jako kolejny „sługa Maryi” prowadzący ku Chrystusowi w tajemnicy życia Kościoła.
Na ręce Księdza Arcybiskupa – Seniora Stanisława pragnę podziękować za wieloletni i wielokształtny trud duszpasterskiej odpowiedzialności i współpracy wraz z Księżmi Biskupami Pomocniczymi, Braćmi w kapłaństwie,
w tym Wspólnocie Seminarium Duchownego, Osobami Życia Konsekrowanego, a także całej rzeszy katolików świeckich, a w niej, władzom lokalnym różnych wymiarów służb. Wszystkim zaangażowanym w przygotowanie, a następnie piękny i sprawny przebieg uroczystości ingresowej, jak również przesłane życzenia i modlitwy, za każdy gest dobrej woli: Bóg zapłać! Osobne podziękowanie kieruję w stronę ludzi służących Prawdzie, którzy współpracowali w przekazie obszernych i rzetelnych informacji na czele z naszym Tygodnikiem Niedziela, rozgłośniom radiowym: Fiat, Jasna Góra, Radia Maryja oraz Telewizji Trwam.
W zakończeniu tego Listu, chciałbym dać świadectwo osobistego spotkania w Watykanie z Ojcem Świętym Benedyktem XVI w dniu 25 stycznia 2012 roku. Kiedy zwróciłem się z prośbą o apostolskie błogosławieństwo dla nas wszystkich, Ojciec Święty skierował do mnie, a zarazem do nas wszystkich, prostą, ale jakże zobowiązującą prośbę: „Proście za mną przed Obliczem Matki Bożej na Jasnej Górze!” Moja odpowiedź była również prosta: ”Modlimy się i przyrzekamy zawsze prosić…”. To zadanie złożyłem we własnym sercu i Wam przekazuję, aby nasza modlitwa była zawsze wyrazem więzi jedności i miłości do Następcy św. Piotra, który w sposób odpowiedzialny prowadzi Kościół na drogach czasu.
Bogurodzico, Dziewico, Maryjo! Jasnogórska Matko Kościoła i Królowo Polski! Uproś nam łaskę i światło nadziei na drogach „nowej ewangelizacji”!
Na znak miłości, „która jednoczy i wszystko nam wyjaśnia”, udzielam z serca pasterskiego błogosławieństwa:
W Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Amen!

/-/ Wasz Biskup
+ Wacław DEPO

Częstochowa, 30 stycznia 2012 r.
Kuria Metropolitalna w Częstochowie

Ojciec Święty Benedykt XVI wystosował orędzie z okazji tegorocznego Światowego Dnia Chorego. W orędziu tym Papież wyraża duchową jedność z chorymi i ich opiekunami. Przypomina również wszystkim wiernym, jak wielką wartością w życiu chorego jest wiara: „… kto wierzy, nigdy nie jest sam! Bóg bowiem w swoim Synu nie zostawia nas samych z naszymi niepokojami i cierpieniami, ale jest z nami, pomaga nam je znosić i pragnie uzdrowić do głębi nasze serce (por. Mk 2, 1-12)” (Orędzie Ojca Świętego na XX Światowy Dzień Chorego, 11 lutego 2012 r., pkt 1).

Ojciec Święty przypomina też o wartości i znaczeniu, jakie w trudnym doświadczeniu choroby i cierpienia ma sakrament pokuty i pojednania (skrótowo nazywany często spowiedzią) oraz sakrament namaszczenia chorych. Mówi także o roli Eucharystii, która jako Wiatyk przynoszona jest przez kapłanów do tych, w których gaśnie ziemskie życie.
Zdarza się coraz częściej, że osoby dotknięte chorobą i cierpieniem dyspensują się od spowiedzi świętej. Wielu ludzi chorych, nawet tych, którzy regularnie uczęszczają w niedzielę we Mszy św., tłumaczy się, że wyspowiadają się, kiedy będą już zdrowi. Ojciec Święty w swoim Orędziu przypomina, że: „Bóg, «bogaty w miłosierdzie» (Ef 2, 4), jak ojciec z ewangelicznej przypowieści (por. Łk 15, 11-32) nie zamyka serca przed żadnym ze swoich dzieci, ale czeka na nie, szuka ich, dociera do nich, kiedy na skutek odrzucenia wspólnoty popadają w niewolę odosobnienia i podziału, wzywa je, by zgromadziły się wokół Jego stołu, radośnie uczestnicząc w święcie przebaczenia i pojednania. Chwila cierpienia, w której mogłaby się zrodzić pokusa, by poddać się zniechęceniu i rozpaczy, przemienia się wówczas w czas łaski, pozwalający wejść w siebie i podobnie jak syn marnotrawny z przypowieści, zastanowić się nad własnym życiem, uznając błędy i upadki, zatęsknić za Ojcem i Jego bliskością oraz wyruszyć w drogę powrotną do Jego Domu” (tamże, pkt 2).

Tegoroczne Orędzie Ojca Świętego zawiera również przypomnienie o szczególnej roli sakramentu namaszczenia chorych. Wierni często kojarzą ten sakrament z bezpośrednim przygotowaniem człowieka na śmierć. Uważają, że przyjęcie namaszczenia chorych przyspieszy ich odejście z tego świata. Tymczasem ten sakrament ma pomóc choremu powrócić do zdrowia, ma pomóc właściwie spojrzeć na przeżywane doświadczenie życiowe, jakim jest choroba i uzdolnić do ofiarowania swego cierpienia w intencji ludzi, którzy potrzebują Bożej pomocy. Oto, jak Benedykt XVI mówi o tym sakramencie: „Poprzez namaszczenie chorych, któremu towarzyszy modlitwa prezbiterów, cały Kościół poleca chorych Panu cierpiącemu i uwielbionemu, aby On ulżył ich udrękom i ich uzdrowił, a wręcz wzywa ich do duchowego jednoczenia się z męką i śmiercią Chrystusa, by w ten sposób przyczyniali się do dobra ludu Bożego” (tamże, pkt 3).

Wreszcie Eucharystia udzielana jako Wiatyk, a więc w momencie, kiedy człowiek zbliża się do ostatecznego spotkania z Bogiem i potrzeba mu tego pokarmu, który daje życie wieczne, jest rzeczywiście, jak mówi Ojciec Święty: „sakramentem przejścia ze śmierci do życia, z tego świata do Ojca, który czeka na wszystkich w niebieskiej Jerozolimie” (tamże, pkt 4).

Drodzy Diecezjanie,
Światowy Dzień Chorego wzywa nas do traktowania z szacunkiem i miłością osób chorych w naszych domach, w parafiach, w szpitalach. Wskazuje też, jak potrzebni są ci wszyscy, którzy otrzymali szczególną misję troski o chorych: kapelani szpitalni, duszpasterze, nadzwyczajni szafarze Komunii św. Potrzebni są również wrażliwi na cierpienie wierni świeccy: członkowie rodziny chorego, lekarze, pielęgniarki, osoby zaangażowane w wolontariat, członkowie ruchów i stowarzyszeń kościelnych, którzy będą przypominali chorym o potrzebie troski o zdrowie duszy. Zachęcajmy chorych do korzystania ze spowiedzi, do przyjmowania sakramentu namaszczenia chorych. Zadbajmy o to, aby w ostatnich godzinach ziemskiego życia był przy nich kapłan, który udzieli im Komunii św.

W tym miejscu, składam serdeczne podziękowanie wszystkim pracownikom służby zdrowia, rodzinom, które opiekują się chorymi w domu, oraz wszystkim, którzy w jakikolwiek sposób służą ludziom chorym, dostrzegając w nich cierpiące oblicze Jezusa. Niech dobry Bóg wynagrodzi Wasz trud obfitością swoich darów.

Na koniec zanieśmy naszą ufną modlitwę do Maryi, Matki Miłosierdzia i Uzdrowienia Chorych, posługując się słowami Benedykta XVI: „niech Jej macierzyńskie współczucie, którego doznawała, stojąc obok Syna umierającego na krzyżu, otacza i wspiera wiarę i nadzieję każdej osoby chorej i cierpiącej w procesie leczenia ran duszy i ciała” (tamże, pkt 5).

Was wszystkich, Drodzy Diecezjanie, zapewniam o pamięci w modlitwie i udzielam z serca pasterskiego błogosławieństwa.

+ Stefan Regmunt
Biskup Zielonogórsko-Gorzowski

Kiedy słowo i milczenie nawzajem się wykluczają, komunikacja ulega pogorszeniu, albo dlatego że powoduje pewne oszołomienie albo też dlatego, że – przeciwnie – tworzy klimat chłodu; kiedy natomiast milczenie i słowo się wzajemnie dopełniają, komunikacja nabiera wartości i znaczenia.

Milczenie jest integralną częścią komunikacji i bez niego nie ma słów bogatych w treść. W milczeniu słyszymy i poznajemy lepiej samych siebie, rodzi się i pogłębia myśl, z większą jasnością rozumiemy to, co chcemy powiedzieć albo to, czego oczekujemy od drugiego, dokonujemy wyboru jak wyrazić siebie. Milknąc pozwalamy drugiej osobie mówić, wyrazić siebie, a sobie samym na to, by nie być przywiązanymi jedynie do naszych słów czy też naszych idei, bez stosownej wymiany myśli. W ten sposób otwiera się przestrzeń wzajemnego słuchania i staje się możliwa pełniejsza relacja międzyludzka. W milczeniu na przykład rozumie się najbardziej autentyczne elementy komunikacji między tymi, którzy się kochają: gest, wyraz twarzy, ciało, jako znaki, które objawiają osobę. W milczeniu przemawiają radość, zmartwienia, cierpienie, które właśnie w nim znajdują szczególnie intensywną formę wyrazu. Tak więc z milczenia wynika komunikacja jeszcze bardziej wymagająca, przywołująca wrażliwość i tę zdolność słuchania, która często ukazuje miarę i charakter więzi. Tam, gdzie jest dużo wiadomości i informacji, milczenie staje się niezbędne do rozróżnienia tego, co jest ważne od tego, co jest zbędne lub drugorzędne. Głęboka refleksja pomaga nam odkryć związek istniejący między wydarzeniami, które na pierwszy rzut oka wydają się między sobą niepowiązane, ocenić, przeanalizować wiadomości. Dzięki temu można dzielić się opiniami przemyślanymi i kompetentnymi, pozwalając na autentyczne, wspólne poznanie. Z tego względu konieczne jest tworzenie odpowiedniego środowiska, pewnego rodzaju „ekosystemu”, który potrafiłby równoważyć milczenie, słowo, obrazy i dźwięki.

Spora część obecnej dynamiki komunikacji jest ukierunkowana przez zapotrzebowanie na szukanie odpowiedzi. Wyszukiwarki i sieci społecznościowe są punktem wyjścia komunikacji dla wielu osób szukających porad, sugestii, informacji, odpowiedzi. W naszych czasach internet staje się coraz bardziej miejscem pytań i odpowiedzi. Więcej, często współczesny człowiek jest bombardowany odpowiedziami na pytania, których nigdy sobie nie stawiał albo potrzebami, których nie odczuwa. Milczenie jest cenne, gdyż sprzyja niezbędnemu rozeznaniu wśród wielu bodźców i tak wielu odpowiedzi, które otrzymujemy, właśnie po to, aby rozpoznać i sformułować pytania naprawdę ważne. W złożonym i zróżnicowanym świecie komunikacji pojawia się jednakże zainteresowanie wielu osób pytaniami ostatecznymi ludzkiej egzystencji: Kim jestem? Co mogę wiedzieć? Co powinienem czynić? Na co mogę mieć nadzieję? Ważne jest przyjęcie osób, które formułują te pytania, otwierając możliwość głębokiego dialogu, tworzonego ze słów, wymiany myśli, ale również z zaproszenia do refleksji i milczenia, które czasami może być bardziej wymowne niż pochopna odpowiedź i pozwala temu, kto stawia sobie pytania, zejść w największą głębię samego siebie i otworzyć się na tę odpowiedź, jaką Bóg wypisał w sercu człowieka.

Ten nieustanny strumień pytań ukazuje w gruncie rzeczy niepokój istoty ludzkiej, nieustannie poszukującej prawd małych i wielkich, dający życiu sens i nadzieję. Człowiek nie może się zadowolić jedynie zwykłą tolerancyjną wymianą sceptycznych opinii i doświadczeń życia: wszyscy poszukujemy prawdy i podzielamy to głębokie pragnienie, szczególnie w naszych czasach, gdzie „osoby wymieniają się informacjami, dzielą się już sobą, swoją wizją świata, nadziejami, ideałami” (Orędzie na Dzień Środków Społecznego Przekazu 2011).

Należy z zainteresowaniem rozważyć różne formy witryn, aplikacji i sieci społecznościowych, które mogą pomóc współczesnemu człowiekowi w przeżywaniu chwil refleksji i autentycznych pytań, ale także znaleźć przestrzenie ciszy, okazje do modlitwy, medytacji lub dzielenia się Słowem Bożym. W zwięzłości krótkich wiadomości, często nie dłuższych niż werset Biblii, można wyrazić głębokie myśli, jeśli nikt nie zaniedbuje rozwoju swego życia wewnętrznego. Nie można się dziwić, że w różnych tradycjach religijnych, samotność i milczenie są uprzywilejowanymi przestrzeniami, które pomagają ludziom w odnalezieniu samych siebie i tej Prawdy, która nadaje sens wszystkim rzeczom. Bóg objawienia biblijnego przemawia także bez słów: „Jak pokazuje krzyż Chrystusa, Bóg przemawia również milczeniem. Milczenie Boga, doświadczenie oddalenia Wszechmogącego i Ojca stanowi decydujący etap ziemskiej drogi Syna Bożego, wcielonego Słowa. (...) Milczenie Boga jest przedłużeniem Jego poprzednich słów. W tych mrocznych chwilach przemawia On w misterium swego milczenia” (Posynodalna adhortacja apostolska „Verbum Domini”, 30 września 2010, 21). W milczeniu krzyża przemawia elokwencja miłości Boga, przeżywanej aż do największego daru. Po śmierci Chrystusa ziemia trwa w milczeniu i w Wielką Sobotę, kiedy „Król zasnął a Bóg w ludzkim ciele wzbudził tych, którzy spali od wieków” (por. Oficjum czytań Wielkiej Soboty), rozbrzmiewa głos Boga pełen miłości dla rodzaju ludzkiego.

Jeśli Bóg mówi do człowieka także w milczeniu, to także człowiek odkrywa w milczeniu możliwość rozmawiania z Bogiem i o Bogu. „Potrzebujemy milczenia, które staje się kontemplacją, pozwalającą nam wejść w milczenie Boga i w ten sposób dotrzeć tam, gdzie rodzi się Słowo, Słowo odkupieńcze” (Homilia podczas Mszy św. na zakończenie sesji plenarnej Międzynarodowej Komisji Teologicznej, 6 października 2006). Mówiąc o wielkości Boga nasz język okazuje się zawsze nieodpowiedni i w ten sposób otwiera się przestrzeń milczącej kontemplacji. Z tej kontemplacji rodzi się w całej swej wewnętrznej mocy pilna potrzeba misji, przemożna potrzeba „oznajmiania tego, cośmy ujrzeli i usłyszeli” (por. 1 J 1,3). Milcząca kontemplacja pozwala nam się zanurzyć w źródle Miłości, które nas prowadzi ku naszemu bliźniemu, by odczuć jego ból i dać mu światło Chrystusa, Jego orędzie życia, Jego dar całkowitej miłości, która zbawia.

W milczącej kontemplacji ujawnia się następnie jeszcze silniej to odwieczne Słowo, poprzez które został stworzony cały świat i pojmuje się ów plan zbawienia, który Bóg realizuje za pośrednictwem słów i gestów w całej historii ludzkości. Jak przypomina Sobór Watykański II, Boże objawienie urzeczywistnia się „przez czyny i słowa wewnętrznie z sobą powiązane, tak że czyny dokonane przez Boga w historii zbawienia ilustrują i umacniają naukę oraz sprawy słowami wyrażone, słowa zaś obwieszczają czyny i odsłaniają tajemnicę w nich zawartą” („Dei Verbum”, 2). Ten plan zbawienia ma swój szczyt w osobie Jezusa z Nazaretu, pośrednika i pełni całego Objawienia. On nam ujawnił prawdziwe oblicze Boga Ojca a przez swój krzyż i zmartwychwstanie przeprowadził nas z niewoli grzechu i śmierci do wolności dzieci Bożych. Podstawowe pytanie dotyczące sensu życia człowieka znajduje w tajemnicy Chrystusa odpowiedź zdolną obdarzyć pokojem niespokojne ludzkie serce. Z tej tajemnicy rodzi się misja Kościoła i to ta tajemnica pobudza chrześcijan do głoszenia nadziei i zbawienia, do świadczenia o tej miłości, która promuje ludzką godność i buduje sprawiedliwość i pokój.

Słowo i milczenie. Wychowanie siebie do komunikowania oznacza nauczenie się słuchania, kontemplacji, a nie tylko mówienia. Jest to szczególnie ważne dla tych, którzy podejmują ewangelizację: zarówno milczenie jak i słowo są istotnymi i nieodłącznymi elementami działań Kościoła w dziedzinie środków przekazu, by na nowo głosić Chrystusa we współczesnym świecie. Maryi, której milczenie „słucha i sprawia, że owocuje Słowo” (Modlitwa podczas spotkania z młodzieżą włoską w Loreto, 1-2 września 2007) zawierzam całe dzieło ewangelizacji, jakiego Kościół dokonuje poprzez środki społecznego przekazu.

Watykan, 24 stycznia 2011, Święto św. Franciszka Salezego
BENEDICTUS PP XVI Tłum. st (KAI) / Watykan

Powodem zmian – wyjaśnia prawnik było motu proprio Benedykta XVI „Omiun in mentem” z 26 października 2009 r., na mocy którego została wykreślona formuła „i nie odłączyła się od niego formalnym aktem» z kan. 1117, «i nie odstąpiła od niego formalnym aktem» z kan. 1086, § 1, jak również «i formalnym aktem od niego się nie odłączyła» z kan. 1124 Kodeksu prawa kanonicznego.

W związku z tym – dodaje prawnik – instrukcja wykonawcza naszego Episkopatu określająca formalne procedury wystąpienia z Kościoła przestała obowiązywać. „Nie ma więc mocy dokument Konferencji Episkopatu Polski pt: „Zasady występowania w sprawie formalnego aktu wystąpienia z Kościoła przyjęty na 345. zebraniu plenarnym KEP 27 września 2008 r.”

Ks. Walencik wyjaśnia, że wprowadzona do Kodeksu prawa kanonicznego z 1983 r. formuła wystąpienia formalnym aktem z Kościoła była związana z prawem małżeńskim. Osoby, które dokonały takiego aktu nie były zobowiązane do zachowania kanonicznej formy małżeństwa. Jednak powstawały w związku z tym wielkie komplikacje.

Obecnie – po zmianach dokonanych przez Benedykta XVI – katolikiem jest się od momentu chrztu do momentu śmierci, niezależnie od tego, czy się utraciło wiarę i czy się zachowuje związek z Kościołem bądź nie. Powrócono więc do doktryny wyrażającej się w starożytnej paremii „semel catholicus, semper catholicus” - „kto raz zostaje katolikiem zostaje nim na zawsze”. Należy podkreślić, że jest to zasada doktrynalna, która nie wyklucza faktycznego porzucenia wiary, np. poprzez przystąpienie do innej wspólnoty religijnej, utratę wiary czy zaprzestanie wykonywania praktyk religijnych.

„Chrzest jest wydarzeniem, którego nie da się wymazać z historii życia człowieka” – dodaje prawnik. W związku z tym nikt nie może żądać wykreślenia wpisu z księgi chrztu. Poza tym wpis ten potwierdza fakt, który miał miejsce.

„Gdyby więc ktoś powoływał się na prawo o ochronie danych osobowych, należy wyjaśnić, że w tej sprawie nie ma ono zastosowania: dane zawarte w księgach metrykalnych, jako udokumentowanie przyjętych sakramentów, są niezbędne do wykonywania własnych zadań Kościoła. Niemniej należy zaprzestać dalszego zbierania i generowania danych osobowych takiej osoby, np. w kartotece parafialnej oraz na jej pisemne żądanie dokonać stosownej adnotacji w księdze chrztów” – konstatuje ksiądz profesor.

W swym motu proprio „Omnium in mentem” Benedykt XVI zmienił treść pięciu kanonów Kodeksu Prawa Kanonicznego, dotyczących diakonatu oraz skutków formalnego odłączenia się od Kościoła. Ojciec Święty postanowił, aby z kanonów mówiących o formach niezbędnych do ważności małżeństwa (1086, 1117, 1124) usunąć odniesienia do „aktu formalnego odłączenia się od Kościoła”. Wyłączały one z obowiązku zawarcia małżeństwa kanonicznego tych ochrzczonych, którzy porzucili Kościół, wchodząc na przykład do sekt, czy też czyniąc to, aby nie płacić, jak to ma miejsce w niektórych krajach, podatków kościelnych. Powstały w związku z tym komplikacje duszpasterskie, kiedy osoby te chciały powrócić do Kościoła.
Praktycznymi konsekwencjami nowych uregulowań jest to, że osoby w takiej sytuacji będą traktowane przez Kościół jak katolicy, którzy np. zawarli małżeństwo w urzędzie stanu cywilnego bez uzyskania dyspensy od zachowania formy kanonicznej małżeństwa, tzn. nieuznawane przez Kościół za ważne. Ułatwia to powrót tej kategorii wiernych do Kościoła i uregulowanie ich sytuacji małżeńskiej. Powoduje to także konieczność opracowania nowej instrukcji, która normowałaby procedurę złożenia żądania zaprzestania dalszego generowania danych osób, które zerwały stałe kontakty z Kościołem. mp / Warszawa

Biskup Wacław Depo ma 58 lat. Pochodzi z Szydłowca koło Radomia. Po maturze wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Sandomierzu, a 3 czerwca 1978 r. przyjął święcenia kapłańskie. Po wikariacie został skierowany na studia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Jest doktorem teologii dogmatycznej. Przez szereg lat był duszpasterzem akademickim, ojcem duchownym księży diakonów i wykładowcą radomskiego seminarium. Od 1990 r. pełnił funkcję rektora Wyższego Seminarium Duchownego Diecezji Sandomiersko-Radomskiej, a po podziale administracyjnym diecezji w 1992 r. – pierwszego rektora Wyższego Seminarium Duchownego Diecezji Radomskiej. Od roku 1999 aż do nominacji biskupiej był przewodniczącym Konferencji Księży Rektorów Wyższych Seminariów Duchownych Diecezjalnych i Zakonnych. W latach 2001-2006 był też konsultorem Konferencji Episkopatu Polski ds. Duchowieństwa i Rady Naukowej KEP. 5 sierpnia 2006 r. Benedykt XVI mianował go biskupem zamojsko-lubaczowskim. Święcenia biskupie przyjął 9 września 2006 r. i odbył jednocześnie ingres do katedry zamojskiej.
W Konferencji Episkopatu Polski pełni funkcję przewodniczącego Komisji Mieszanej: Biskupi - Wyżsi Przełożeni Zakonni, jest członkiem Komisji Duchowieństwa i Sekcji Nauk Teologicznych Komisji Nauki Wiary, a także delegatem Episkopatu przy Krajowej Radzie Katolików Świeckich.
Biskup Depo wykłada w Katedrze Personalizmu Chrześcijańskiego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Jest autorem licznych publikacji m.in. „Ewangelia pielgrzymująca”, „Raduj się twoją wiarą...” oraz artykułów, w tym dotyczących mariologii, jak: „Apel Jasnogórski modlitwą zawierzenia”, „Maryja - Świadek Chrystusa i Matka Naszego Narodu”, „Maryja Królowa Polski we współczesnym etosie narodu”, „Jasna Góra przestrzenią „wyobraźni miłosierdzia””.

Dotychczasowy metropolita częstochowski, abp Stanisław Nowak, swą posługę pełnił przez 27 lat. Święcenia biskupie przyjął 25 listopada 1984 r. w bazylice katedralnej Świętej Rodziny w Częstochowie, a w dniu następnym objął kanonicznie diecezję częstochowską. 25 marca 1992 r. diecezja została podniesiona do rangi archidiecezji, a bp Stanisław Nowak został pierwszym arcybiskupem metropolitą częstochowskim.
W czasie jego pasterskiej posługi miały miejsce tak doniosłe wydarzenia jak pielgrzymki papieży bł. Jana Pawła II i Benedykta XVI do Częstochowy oraz VI Światowy Dzień Młodzieży w Częstochowie. Inne ważne wydarzenia to: zakończenie II Synodu Częstochowskiego (23.11.1986), poświęcenie budynku Wyższego Seminarium Duchownego i przeniesienie jego siedziby z Krakowa do Częstochowy (15.08.1991), rozwój ogólnopolskiego Tygodnika Katolickiego „Niedziela” i powstanie katolickiej rozgłośni radiowej „Fiat”, dokończenie przez wzniesienie dwóch wież budowy bazyliki archikatedralnej (23.11.1997), peregrynacja Obrazu Pana Jezusa Miłosiernego (30.11.2002-30.11.2003) i peregrynacja Krzyża po parafiach i domach zakonnych archidiecezji częstochowskiej wraz misjami ewangelizacyjnymi (27.11.2010-09.12.2011).
Przeszło 27-letnia posługa abp. Nowaka zaowocowała rozbudową sieci parafialnej w diecezji (133 nowych parafii) i pracą nad duchowością kapłańską. Biskup szczególnie troszczył się o formację młodzieży i laikatu, dając wielokrotnie wyrazy poparcia dla ruchów kościelnych, w tym młodzieżowych. Rozszerzał kult Eucharystii, ustanawiając kościoły wieczystej adoracji i przez wprowadzenie Nieustannej Adoracji Najświętszego Sakramentu. Pielęgnował także kult pasyjny przez erygowanie i rozwinięcie pięciu kalwarii: w Wąsoszu, Praszce, Bęczkowicach-Pociesznej Górce, w sanktuarium św. Ojca Pio na Przeprośnej Górce koło Częstochowy oraz w sanktuarium Miłosierdzia Bożego i Krzyża Świętego w Zawierciu-Blanowicach. Szerzył kult maryjny przez przygotowanie i przeprowadzenie uroczystości koronacyjnych koronami papieskimi obrazów Matki Bożej w Myszkowie-Mrzygłodzie, Pajęcznie i Bęczkowicach oraz koronacji wizerunków NMP w Mstowie, Dankowie, Kłobucku i Rudzie.
Arcybiskup Nowak swą troską objął biednych, bezrobotnych i doświadczonych życiowo, co wyraziło się przez powołanie diecezjalnej Caritas, przytuliska i noclegowni dla bezdomnych mężczyzn, dla bezdomnych matek z dziećmi, czy też otwarcie Okna Życia. Za jego posługiwania w archidiecezji częstochowskiej rozpoczęto dekanalne pielgrzymki chorych, które odbywają się co roku we wrześniu i październiku.
Metropolita częstochowski służył nie tylko swoim wiernym i pielgrzymom przybywającym na Jasną Górę, ale również działał na rzecz Kościoła powszechnego, biorąc udział w dwóch Zgromadzeniach Synodu Biskupów. Należał również w latach 1994-2001 do Sekretariatu Synodu. Natomiast na forum Episkopatu Polski był przez szereg lat przewodniczącym Komisji Maryjnej, przewodniczącym Zespołu ds. Kontaktów z Konferencją Episkopatu Francji, członkiem Komisji Duszpasterstwa Ogólnego, ds. Powołań, ds. Seminariów Duchownych i ds. Duchowieństwa oraz Komisji Mieszanej Biskupi – Wyżsi Przełożeni Zakonni.
Jego posługa naznaczona była osobistym charyzmatem, duchowością, pobożnością, a tym samym programem działania, które doskonale wpisują się w jego biskupie zawołanie „Iuxta crucem tecum stare” – Chcę pod krzyżem stać przy Tobie. Z dniem 29 grudnia 2011 r. przechodzi na emeryturę.

Błogosławiony Janie Pawle, módl się za nami
Zanurzony w Ojcu, bogatym w miłosierdzie,
Zjednoczony z Chrystusem, Odkupicielem człowieka,
Napełniony Duchem Świętym, Panem i Ożywicielem
Całkowicie oddany Maryi,
Przyjacielu Świętych i Błogosławionych,
Następco Piotra i Sługo sług Bożych,
Stróżu Kościoła nauczający prawd wiary,
Ojcze Soboru i wykonawco jego wskazań,
Umacniający jedność chrześcijan i całej rodziny ludzkiej,

Gorliwy Miłośniku Eucharystii,
Niestrudzony Pielgrzymie tej ziemi,
Misjonarzu wszystkich narodów,
Świadku wiary, nadziei i miłości,
Wytrwały Uczestniku cierpień Chrystusowych,
Apostole pojednania i pokoju,
Promotorze cywilizacji miłości,
Głosicielu Nowej Ewangelizacji,
Mistrzu wzywający do wypłynięcia na głębię,
Nauczycielu ukazujący świętość jako miarę życia,
Papieżu Bożego Miłosierdzia,
Kapłanie gromadzący Kościół na składanie ofiary,
Pasterzu prowadzący owczarnię do nieba,

Bracie i Mistrzu kapłanów,
Ojcze osób konsekrowanych,
Patronie rodzin chrześcijańskich,
Umocnienie małżonków,
Obrońco nienarodzonych,
Opiekunie dzieci, sierot i opuszczonych,
Przyjacielu i Wychowawco młodzieży,
Dobry Samarytaninie dla cierpiących,
Wsparcie dla ludzi starszych i samotnych,
Głosicielu prawdy o godności człowieka,
Mężu modlitwy zanurzony w Bogu,
Miłośniku liturgii sprawujący Ofiarę na ołtarzach świata,
Uosobienie pracowitości,
Zakochany w krzyżu Chrystusa,
Przykładnie realizujący powołanie,
Wytrwały w cierpieniu,
Wzorze życia i umierania dla Pana,

Upominający grzeszników,
Wskazujący drogę błądzącym,
Przebaczający krzywdzicielom,
Szanujący przeciwników i prześladowców,
Rzeczniku i obrońco prześladowanych,
Wspierający bezrobotnych,
Zatroskany o bezdomnych,
Odwiedzający więźniów,
Umacniający słabych,
Uczący wszystkich solidarności,

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata - przepuść nam, Panie.
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata - wysłuchaj nas. Panie.
Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata - zmiłuj się nad nami.

Módl się za nami błogosławiony Janie Pawle.
Abyśmy życiem i słowem głosili światu Chrystusa, Odkupiciela człowieka.

Módlmy się:
Miłosierny Boże, przyjmij nasze dziękczynienie za dar apostolskiego życia i posłannictwa błogosławionego Jana Pawła II i za jego wstawiennictwem pomóż nam wzrastać w miłości do Ciebie i odważnie głosić miłość Chrystusa wszystkim ludziom. Przez Chrystusa, Pana naszego.
Amen.

(modlitwa posiada imprimatur Metropolity Krakowskiego, kard. Stanisława Dziwisz, z 12 kwietnia 2011 r.)



Kraków: litania do błogosławionego Jana Pawła II z imprimatur

Przygotowania do beatyfikacji Jan Pawła II trwają zarówno na poziomie duchowym, jak i bardziej praktycznym. Metropolita krakowski, kard. Stanisław Dziwisz, po przeprowadzeniu cenzury kościelnej, nadał 12 kwietnia imprimatur litanii do bł. Jan Pawła II. Składająca się z 49 wezwań modlitwa jest przeznaczona do prywatnego odmawiania i nawiązuje do duchowych aspektów pontyfikatu sługi Bożego. Wersja muzyczna tej modlitwy zabrzmi 8 maja na krakowskiej Skałce na dziękczynieniu episkopatu Polski za beatyfikację – powiedział Radiu Watykańskiemu ks. Robert Tyrała z Archidiecezjalnej Komisji Muzyki Kościelnej w Krakowie.

„W archidiecezji krakowskiej powstały pieśni, które przygotowaliśmy do liturgii po beatyfikacji, ale także inwokacje i szczególnie litania do Jana Pawła II – poinformował ks. Tyrała. – Ta litania już zostaje rozesłana po kościołach parafii archidiecezji krakowskiej. Uzyskała imprimatur kard. Stanisława Dziwisza, na którego polecenie zresztą wszystkie te rzeczy zostały przygotowane. Pierwszy raz w sposób oficjalny litania zabrzmi śpiewana przez cały Kościół, przez wszystkich wiernych, którzy będą na procesji św. Stanisława na Skałkę, a więc dokładnie w niedzielę po beatyfikacji Jana Pawła II w Krakowie, wszyscy razem wzywać będziemy wstawiennictwa już wtedy Błogosławionego Jana Pawła II i śpiewać będziemy wspólnie litanię”.